Tuğba Gökdağ
@Tuba__
Bu kitap ne ciddi kavgaların, ne büyük ve yaygın sıkıntıların, ne de ezilen insanların romanıdır; bu kitap mustarip bir ruhun iç çekilişlerinin romanıdır.
Selim olmayan bir Selim görmektense, görmemek daha iyidir diyerek bütün tutunamayanları öksüz bırakıp giden Selim.
Bu makinanın çarkları arasında dişlilere ceketini kaptırmış; önce unutan sonra unutamayan Turgut.
Bu zamana kadar okuduğum en özel kitaptı. Kitabı okurken bazen Selim bazen Turgut oldum. Bir tutunamayan olduğumu hissettim ya da bir tutunamayan oldum. Bilmiyorum.
-Böyle olmama sebep olanlar. Kimdi onlar? Bilmiyordu. Her çağında isimleri değişen ve aslında hepsi birbirinin aynı olanlar. Onlar işte!
Onlara rağmen tutunacak bir dalımız olsun. Tutunmak dileğiyle.
Avcı aynı zamanda avdı; çünkü oklarımdan pek çoğu yayımdan sadece kendi bağrıma saklamak üzere ayrıldı.
Uçan aynı zamanda sürünendi. Çünkü kanatlarım açıldığı zaman güneşin altında, yeryüzüne düşen gölge bir kaplumbağaydı.
Karın altında düş kuran tohumlar gibi düşler yüreğiniz ilkbaharı. Düşlere güvenin, çünkü onlarda saklıdır ebediyetin kapısı.
Gerçekten ölümün ruhunu görmek istiyorsanız, yüreğinizin kapılarını açın hayatın bedenine ardına kadar.