Başka bir insanın ruh eşimiz olduğundan bir anda emin oluverebiliriz. Onunla konuşmuş olmamız gerekmez, daha adını bile bilmiyor olabiliriz. Nesnel bir bilgi değildir buradaki. Asıl olan sezgidir: Aklın alışıldık süreçlerini es geçtiği için çok daha doğru ve takdire şayan görünen, kendiliğinden histir.
Hiç korkmamış olsaydım keşke.
Hiçbir korkuyu tatmamış olsaydı bilincim ve bedenim.
Korunmaya ve savunmaya gerek duymasaydım.
Korkuyu bilmeyen canımın istediği gibi davranıp, korkuyu bilmeyen canımın istediği gibi konuşsaydım.
Gerçekten nefes alsaydım her an.
Gerçekten yaşayabilseydim.
Ben olsaydım sadece, en doğal halimle.
Gerçekte yaşayabilseydim keşke.
Öyle uyansaydım her sabah; öyle tat alsaydım, öyle dokunsaydım, öyle koklasaydım tüm kokuları, öle duysaydm sesleri... Öylece, kendime özgülüğümle ve özgünlüğümle olsaydım bu dünyada, bu rüyada.
Kendine özgü, özgün ve özgür.
Var olsaydım.
Olabilir miyim?
Keşke...