Astalavista Osman!
“Ben bu yolun sonunda kendime çıktığım için mutluyum. Zor bir yolculuktu ama doğrusu değdi, manzaram gayet iyi.” Kitabı okurken sen bu kadına ne yaptın Osman diye kendi kendime çok sordum. Kadın ne sana geri gelebilmiş ne de senden gidebilmiş ama en azından bu yolun sonunda kendini bulabilmiş. Kitapta her şey öfkeyle başlarken özlemle devam ediyor ve sonunda kendine dönüp kendini iyileştirdiği bir sürece giriyor. Biz bu süreci okuyoruz, hissediyoruz hatta yaşıyoruz. Bir kadının ayrılık sonrası sürecinde yazıp gönderemediği mektuplardan oluşan bu eseri okurken neredeyse tüm kitabın altını çizmekten kendimi alıkoyamadım. Cümlelerini, sayfalarını tekrar, tekrar ve tekrar dönüp okudum. Kendimden çok şey bulduğum, kendime yeni dersler çıkardığım, kah güldüğüm, kah hüzünlendiğim muazzam eser. Yazardan okuduğum son kitaptı. Bu yüzden içim buruk. İyi ki tanışmışım yazarla. Nice kitaplarını okumak dileğiyle. Yazarla tanışmadıysanız bir an önce tanışmanız tavsiye ederim.
Sevgiler…