İkindi benim vaktimdi. Vakit kırılgan bir hüzünle eğilirdi. Onun için mi güzeldi, yoksa cennetin güneşi ikindi vaktti gibi olacakmış, ondan mı ? Bilemem.
Her şeyin kaderinde sona gelince eğilmek vardı. Meyve olgunlaşınca dallar, nefis olgunlaşınca insan eğilirdi. Sevmediğim tek eğiliş, insanın kendi nefsine ve başkasına eğilmesiydi.