Tuba Tunçay
@Tubatuncay
Midwife
6 okur puanı
Şubat 2024 tarihinde katıldı
İnsanlar, kök saldıkları yerle özdeşleşirler; sanki toprağa bu şekilde kök salmadan bir yaşam, yalnızca bir taklitten, önemsiz bir varoluştan ibarettir. Ne var ki, yol boyunca geride bırakılan dönemeç taşlarıyla birlikte, geçmişin somut mekanlarda şekillenen ağırlığı solmaya başlar; zamanla, bellekteki izler göz önünde uzanan manzaranın içinde silikleşir. Tekerlek izlerinin oyduğu yol, yol kenarındaki kuyular, yabancı yüzler, kavşaklara yerleştirilmiş aziz heykelcikleri, uzaktan seçilen köyler ve üç boyutlu olarak önünde uzanan devasa boşluk- toprak, ufuk ve gökyüzü- insanın dikkatini geçmişten koparıp geleceğe yöneltir.
“İnsan doğasının sınırları vardır. Yüklü acılara, neşeye ve kedere dayanabilir ancak bu ölçü geçildiği anda yok olur. Sorun bir insanın güçlü ya da zayıf oluşu değil, acılarının ölçüsüne katlanıp katlanamadığıdır. Bu acı ruhsal ya da fiziksel olabilir ve bence kendine zarar veren bir adama korkak demek, hastalıktan ölen bir adama korkak demek kadar saçmadır.”
Sayfa 63
Kalplerimizdeki sevgi olmasa, dünyanın ne anlamı olurdu? Işıksız olsa, sihirli bir fenerin ne anlamı kalır? İçindeki alevi tutuşturmalısın ki beyaz duvarlar aydınlansın. Bu ışık kıpırtıları, birer bölgeden ibaret olsa da yine de çocuklar gibi neşelenir, bu büyüleyici görüntüyü seyre dalarız.
Sayfa 52
Durmak bilmeyen bir seyyah bile sonunda kendi topraklarını özler. Döndüğünde yuvasında, eşinin kollarında, çocukluklarının ilgisinin odağı olmuş halde ve onlara destek olmak için çalışırken bulur mutluluğu. Ve görür ki, dünyayı gezerken aradığı mutluluk boşaymış.
Sayfa 38
Tüm benliğimizi, tek bir muhteşem duyguyla dolması için teslim etmeyi coşkuyla arzuluyoruz . Ancak, ne yazık! Amacımıza ulaştığımızda, o zaman uzak olan şeyler yakın olduğunda, her şey değişmiş oluyor. Her zamanki kadar zavallı ve kısıtlanmış hissediyoruz kendimizi. Ruhlarımız o eşsiz mutluluğa erişememiş oluyor.
Sayfa 37