Tuba
@Tubays
Anne
Duyguların Dili
__ Macbeth'in "Ellerim senin renginde ama bu kadar beyaz bir kalp taşımaktan utanıyorum." cümlesi ile giriş yapması kitabın iddiasını baştan ortaya koydu ve bu iddiayı havada bırakmadı.
Kitap bir intihar hadisesi ile başlıyor. Sonrasında iş hayatına(tercümanlık), müstakbel eşine, ilişki hayatı karmaşık dostuna, babasına, vs dair meselelerle akıp giderken; kitabın en başında soru işareti ile bıraktığı hadisenin detayını merak ettirerek okutuyor kendini. Bu kadar birbirinden bağımsız konuyu okuyucunun dikkatini diri tutarak okutması muazzam bir ustalık.
Kitapta düşüncelerin bir yönü yok. Kafasından geçenleri, olayları yaşarken ve sonrasında hatta konuşurken dahi aklından geçenleri okuyucu ile paylaşıyor yazar. Yani insanın doğal akışında ilerliyor kitap. Örneğin biri ile diyalog kurarken mimiklerini analiz ederiz ama arkasında sayısız tecrübe-anı-bilgi saklıdır; elbette diyalog esnasında dakıkalarca düşünceleri kafamızdan gecıremeyız ama salıselık bir zamanda karsıdakını ve konuyu anlamamızı ve yorumlamamızı sağlar. İşte yazar, anlık düşünceleri olaylardan ayırmadan okuyucuya aktarıyor ve bunu o kadar güzel yapıyor ki "ne kadar da aynıyız, aklımdan geçenleri cümlelere ne güzel dökmüş, hissettiğim tam olarak bu duyguydu, bu konu daha iyi açıklanamazdı gibi cümleleri farklı yerlerde işinizden geçirirken buluyorsunuz kendinizi. Psikolojık analizleri, iç çözümlemeleri, karakter analizleri psikolojıye ilgisi olanlar için güzel örnekler sunuyor.
Hayatımda hiçbir kitabı bu kadar çok çizdiğimi, bu kadar hayranlık uyandıracak cümleyi bir arada buldugumu hatırlamıyorum. Tek bildigim, altını çizip arada bakarım diyerek kitaplıga terkettiğim bir kitap olmayacağı. Aksine arada açıp kendimi kendime hatırlatacağım, kendimle dertleşemediğim insani duyguların aslında ne oldugunu
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
keşke hiç okumasaydım
__️
Kitaba başlamadan kapak tasarımına hayran kalmıştım. Sanki Şeker kız Candy çizgi filminden kitaplıgıma kitap gelmiş gibi şeker bir his... Kitaba başladım. Başları gayet tatlı ilerledi. Bır yerden sonra bu kitap Alis Harikalar Diyarında gibi sanki dedım. Bir karganın peşinden aynadan başka bir boyuta geçen kızın macerası gibiydi. Gayet güzel ilerliyordu ancak bır süre sonra benı rahatsız eden bazı şeylerın kitabın yarısından itibaren yoğunlaştıgını farkettim. Kitapta en çok geçen söz "kan" o kadar çok kan var ki.. En başlarda gayet masum ve anime karakterleri gözümde canlandırarak okuduğum kitap kendinden soğuttu beni. Bedenlerden kan hakkı istemeler, insanların ruhlarını şekerlere hapsedip her gün yiyen bir manyak, istediği şeyi vermezsen bir insanın ruhunu ona kurban vermenı isteyen bunu yapamazsan senin canını almak isteyen bir karakter, sürekli kan mücadesine evrilen ve son 30 sayfasında fenalık geçirmeme sebep olan bir kitap oldu. Bir çiçeğin içinden insan bacağı çıkması, bıçak tutan küçük çocuk, bedenini emen siyah dumandan çıkan insan vs daha onlarca örnek bulabileceğim cümleler.
Kitap kapağı çok masum kitabın ilk yarısı cok akıcı ve tatlı fantastik bir kurgu olsada asla masum bir kitap oldugunu düşünmüyorum. Kitabın tarzı vb sebeplerle önyargılı oldugumu düşünen olabilir ama bu tarz kitap ilk kez okumuyorum. Bilemiyorum belkı bundan bırkac sene önce okusam bunlar dıkkatımi çekmeye bilirdi. Ama son zamanlarda ortaya cıkan can sıkıcı olaylardan sonra hikayesi "vaaavvv" dedirtmeyen bir kitabın neden çok satan oldugunu anlayamadım. Bana masum gelmedi. Kitabı seven hatta çok sevenler olabilir. Ama benim için bu kitap " bebek /çocuk kıyafetlerı giymiş, tatlı yüze sahip ama içi kan ve kötülük saklayan insanı betimleyen" bir kitap oldu. Üstümde hiç iyi bir tesir
