"İnsan gençken kendini bir bütüne,insanlığın temel ilkelerine bağlı hissetmez,insan gençken bir sürü şey dener çünkü hayat bir genel prova gibi algılanır,perde gerçekten açıldığında değiştirilebilecek bir prova gibi. Ama gün gelir perdenin her daim açık olduğu kafasına dank eder. Sahnelenen,oyunun kendisidir.
Düşünür Arne Johan Vetlesen, araştırma komisyonlarının,savaştan sonraki uzlaştırma süreçlerinin zayıf noktası kurbanlardan beklenenin,saldırganlardan beklenenle aynı olmasıdır ve burada bir haksızlık söz konusudur der.