benim sevdiğim, tek başına olan konuklar.
hiç konuşmadan, yalnız yalnız seyrediyorlar duvarda oynayan karmaşık görüntüleri.
ben onların yüzüne bakıyorum, anlamamalarını seyrediyorum, anladıkları
anı kaçırmamaya çalışıyorum.
en çok "o an"ı seviyorum.
bir de, tepki vermek için etrafa bakıp kimseyi bulamadıkları anı.
hayatım boyunca alternatifin bol olduğu durumlarda, hep en eğlenceli olanı seçtim. bu da beni bayağı hatalı biri yaptı. gerçi ben bayılıyorum bu hata yapma meselesine.