Tuğba Ç.
@Tugba_Tugbaa
Bulamadım anne serinliğinde bir iklim
Böylece bir kirpinin hüzünlü merhametiyle kapandım içime.
29 Temmuz
90 okur puanı
Aralık 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bir ömre sığan bekleyiş ya da vazgeçmeyen bir kalp
Bazı aşklar zamana yenilir, bazıları ise zamanla büyür. Kolera Günlerinde Aşk, beklemenin de bir sevme biçimi olabileceğini anlatan unutulmaz bir roman. Florentino’nun sabrı, Fermina’nın kalbiyle verdiği mücadele ve yıllara meydan okuyan duygular… Márquez, aşkın sadece gençliğe ait olmadığını; yıllar geçtikçe derinleşebileceğini gösteriyor. Gerçek sevgi acele etmez, sadece doğru zamanı bekler.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Not: Algernon’un mezarına bir çiçek bırakmayı unutmayın.
“Bazı kitaplar bittiğinde hikâye kapanmaz; insanın içi açılır.”
Algernon’a Çiçekler benim için tam olarak böyle bir kitaptı. Son sayfayı kapattığımda Charlie’yi değil, insan olmanın ne demek olduğunu düşünüyordum.
Charlie’nin hikâyesini onun kendi kaleminden okumak, sadece yaşadıklarına tanık olmak değil; zihninin adım adım uyanışını izlemek gibiydi. İlk sayfalardaki yazım hataları, basit cümleler… Sonra yavaş yavaş berraklaşan bir zihin, derinleşen düşünceler. Zekâsı yükseldikçe yalnızca öğrenmiyor; fark ediyor. Ve bazen fark etmek, bilmekten çok daha ağır geliyor insana.
Doğuştan düşük zekâ seviyesine sahip olan Charlie’nin tek bir hayali vardı: akıllı olmak. Çünkü akıllı olursa insanların onu seveceğine inanıyordu. Oysa Charlie’nin asıl ihtiyacı zekâ değil, sevgiydi. Arkadaş sandığı insanların onunla alay ettiğini bile anlayamayacak kadar saf bir kalbi vardı.
Bilim insanlarının fareler üzerinde başarı sağladığı deneysel ameliyat için denek olduğunda hayatı tamamen değişti. Üç ay içinde zekâ seviyesi olağanüstü bir şekilde yükseldi. Artık her şeyi öğrenebiliyor, sorguluyor, görüyor… Ama tam da burada hikâye sessizce yön değiştiriyor. Çünkü farkındalık arttıkça yalnızlık da büyüyor.
Ve Algernon…
Başta sadece bir laboratuvar faresi gibi görünen Algernon, zamanla Charlie’nin aynasına dönüşüyor. Onunla yaptığı yarışlar bir deneyden fazlası hâline geliyor. Algernon’daki değişimi fark ettiği an ise içimde bir şeylerin sarsıldığını hissettim. Çünkü Algernon'a ne olacaksa Charlie'ye aynısı olacaktı..:(
Charlie’nin şu sorusu uzun süre zihnimde yankılandı:
"Nasıl oluyor da kolsuz ve bacaksız doğan insanlardan faydalanmayı düşünmeyen insanlar, düşük zekâ düzeyiyle doğanları istismar etmekte bir sakınca görmüyor?"
Fiziksel engeller görünürdür; bu yüzden merhamet göstermek daha
Alamut, sadece tarihsel bir roman değil; inancın, itaatin ve hakikatin nasıl inşa edildiğine dair sarsıcı bir anlatı. Vladimir Bartol, Hasan Sabbah ve fedailer üzerinden bize şu soruyu sorduruyor:
Bir insan neye inanırsa her şeyi yapabilir?
Romanda asıl çarpıcı olan, cennet vaadiyle şekillenen bir düzenin adım adım nasıl kurulduğunu görmek. Fedailer körü körüne sadık değil; bilerek, isteyerek inanıyorlar. Ve belki de en rahatsız edici tarafı bu Manipülasyonun, zorla değil, ikna ile yapılması.
Hasan Sabbah karakteri ne tam anlamıyla bir kötülük timsali ne de savunulabilir bir figür. Aklın, bilginin ve stratejinin insan hayatı üzerindeki gücünü temsil ediyor. Roman ilerledikçe “hakikat” dediğimiz şeyin, onu anlatanın elinde nasıl bir silaha dönüştüğünü fark ediyorsunuz.
Alamut’u okurken sık sık durup düşünme ihtiyacı hissettim. Çünkü anlatılan dünya, sandığımız kadar uzak değil. Bugün de insanlar bir fikir, bir lider, bir vaadin peşinden hayatlarını feda edebiliyor. Zaman değişse de yöntemler çok tanıdık.
Bu kitap, bana şunu hatırlattı:
Sorgulamadan inanmak, insanın kendine yapabileceği en büyük kötülüklerden biri.
