Tuğba Nur

Bir yerlerde ölü doğmuş bir çocuk olduğumu biliyorum. Sadece yaşıyormuş gibi yaptığım için iki ayağımın üstünde duruyorum...
Sayfa 105·Kitabı okuyor
Edebiyat
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Aslında gözlerim kapalıyken iyi bir insan oluyorum ben.
Sayfa 104·Kitabı okuyor
Edebiyat
Annem bilmezdi dünyanın sonunu doğurduğunu...
Sayfa 103·Kitabı okuyor
Edebiyat
Bilmezlerdi benim geleceğimi. Onlar bir çocuk istediler ama ben geldim! Dünyaya en az değeri veren insan. Onlar normal bir çocuk istediler, eğitim görüp, meslek sahibi olacak, gururlanacakları. Ama ben geldim. Bilmezlerdi bir canavarı büyüttüklerini. Onların suçu değil. Ve benim onlara acı çektirmem vicdanen yasal değil. İşte bu yüzden sadece onları düşündüm. Başka kimseyi değil. Ölmelerini arzuladım. Benim dönüştüğüm adamı görüp üzülmemeleri için. Ailemin evindeki yatak uyuyabildiğim nadir yerlerden biriydi. Ama ben kan kustum oraya. Bilemezlerdi...
Sayfa 103·Kitabı okuyor
Edebiyat
Ölümü yazmak için ölmek gerekir!
Sayfa 97·Kitabı okuyor
Edebiyat