Tuğba Zehra

Her düşene el uzattım, Her yarayı sardım, Her nefeste umut verdim. Şimdi ben düştüm. Yalnızlığın sessizliğiyle, Annemin hastalığının ağırlığıyla, Kendi gücümün yetmediği gerçeğiyle. Sağlıkçı ellerim çaresiz, Kalbim parçalanmış, Yanımda kimse yok. Ama biliyorum: Kendi yarama dokunmak da bir şifa, Kendi nefesime sahip çıkmak da bir güç. Annem için ayakta kalmam, Kendim için ışığı bulmam gerek. Belki kimse yok yanımda, Ama ben varım.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”

Tuğba Zehra

, bir kitap okudu
Puan vermedi·250 syf.·
16 saatte okudu
·
Okunma: 27 Nisan 2026 02:27
·
2026 2. kitabı
Ahmet Altan
9/10 · 33 okunma
Ölümle olan mücadelemizin yaratıcı parlaklığı dünyayı aydınlatırken, aynı zamanda bizler de ölümü unutan varlıkların acınası hırslarının bataklığında kirlenmiyor muyuz?
Unutmak, bir insanın sahip olabileceği en büyük özgürlük kaynağıdır.
İşler öyle bir noktaya gelmişti ki, dürüstlük en iyi politika haline gelmişti.