Hayatı boşlukları doldurmaya uğraş kırgın bir hikâye bilmiş
Konuşmuşum alim desinler
Susmuşum kâmil desinler diye
Sığmaya çalıştığım vicdanların karalığına inat,
her boşluğa bir umudu koymuş
Erinmedim her sabah rengârenk boyamışım
Lakin boyadıkca,
Güldüm deli dediler,
Delirdim gülüp geçtiler.
En sonunda,
Kullandıkça eskiyen kelimeleri,
Anlaşılmadıkça anlamını yitiren sözleri, Konuştukça küçülen harfleri,
Yürüdükçe bitmeyen yolları,
ve elimi uzattıkca uzağa giden bu hayatı
Rengârenk sabahları
Ardımda bırakıp
Adına dünya dedikleri
Şu karanlıkta
Gecenin koynunda
Kendimle sevişerek kayboldum.
Varlığımın ederi olmadı
Kaybım hiç...
T.K. 27/06/2020