Kalp sahibini bulduğunda, zihin kabul etse de , etmese de aidiyetini öyle bir ilan ederdi ki mantık baskıcı bir diktatöre dönüşmek zorunda kalırdı kalbe lafını geçirebilmek için... ama yürek yine de sevgiliye kavuşmak için atarken anlar geçmek bilmez, keyifler anlamsızlaşır, kalabalıklar duyulmaz olur, bakılan her yerde sevgilinin halleri hayat bulurdu... sesinin tınısı ruhunda yankılanırken, dünyanın en anlamlı kelimesi haline gelen adı dudaklarında sessiz bir fısıltıya dönüşürdü...