Peygamberimiz’in buyurdugı din yolınun dikenleri ve halkun çirkin ko-kuları bunlarun hakkındadur. Zira halkı Halik’a da’vet iderüz dirler.
Ve lâkin hakikatte halka zarar iderler. Ve müridlerinün kimi lûtî, kimi pûtî, kimi dehrî, kimi sûki, kimi bekri, kimi oglan, kimi uşak. Dahı kendülerin bilmezler. Ve kendilerün Hz. Şeyh Hüseyin Şiblî, Cüneyd-i Bağdadî, Bâye-zid-i Bestâmî ve Hasan-ı Basrî yirlerine koyup da’vâyı keramet iderler. Bunlar koyun başlı kurtlardur. Ve daşları aydın, içleri karanluk. Cemi’a lokma-pe-rest-i goft horlardur. Ve hengâme-gîr-i zerrâk-ı sâluslardur. Peygamberimüz buyurmuşlardur ki:
“Ahir zamanda kurtlar çoban ola, ana uyanlar ser-gerdân ola”. Zira ken-dülere bühtan iderler ki “Hak bizi halîfe idübdür” diyüb şişüb ve köpürüb ka-barurlar. Hâşa ki sümme hâşa ki cîfe halîfe-i Hak olamaz. Yalancı velî olmaz.
Dilenci ba’yı, olmaz, yâni ganî olmaz. Yirde ve gökde halîfe-i Hak olanun hayâtı ve memâtı elinde olub kabz u bast azl u nasba hâkim olur. Bi-iznihî Taâlâ.
Pes imdi öyle olan mürşidlerün mezhebi, avam mezhebidür. Avam ile hemdem olan ehl-i şekâvetdür. Ehl-i saâdet bunlara karışmaz. Ömr-i nâzenin-lerün zayi’ idüb hayvanlara alef irmez. Zira halka dâm-ı tezvîr içün başlarun kabartub bol cübbeler giyüb yünden şemle sarub ve bellerine zünnâr gibi tiğ u bend ve kemer baglarlar. Ve musâhabet iderken hasta gibi aheste âheste söy-lerler. Benüzlerün sarardub dudaklarun kemerlendürürler. “Muttasıl oruçdur” disünler diyü böyle yaparlar. Bunlar her dem başlarun aşagu salarlar ve gâh gâh sadık âh iderler. Gâh gâh benüzlerün tebeddüle cehd iderler. Ve’l-hâsıl yalan remiz ve mühmel işaretler iderler ki, yâ’ni pîrinden anlara ziyâde na-zar olmuşdur disünler.