Turanə Məmmədova
@Turanediii
20 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
Gözlerinin önünde olan birine bile sonsuz bir özlem duygusu beklemek miydi aşk?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sonsuz acı da sonsuz mutluluk da yoktu, ardından ağladığımız herkesin hatıraları hep bizimle yaşayacaktı ama günün birinde her acı sona erecek, her mutsuzluk bitecekdi.
Bazen sarılmak en büyük ilaçtı ve herkesin bir çift kol arasında dinlenmeye ihtiyacı olurdu.
... "Aşık oluyoruz, nefret ediyoruz; kusurlarımız, sınıflarımız var. Hem güçlüyüz, hem güçsüz. Ne kadar diretirsek diretelim kendimizi olmak istemediğimiz bir çok şeyin içinde buluyoruz. Bir masanın başında yapayalnız yemek yerken mesela. Yalnızlık kimimiz için çukurken, kimimiz için kıyı. Bazılarımıza boğuluyor gibi hissettiren şeyler, bazılarımıza kurtulmuş hissettiriyor ama bir noktada her birimiz hayatta aynı şeyleri farklı sebeplerle tadıyoruz. Kaybetmeyi tadıyoruz, kazanmayıda. Gözyaşının tadını da biliyoruz, gülümsemenin huzurunu da. Benim saraydakı odamda hissettiklerimi bir başkası yıkık dökük evinin soğuk odasında hissediyor. Yer, zaman, sınıf; hepsi önemsiz... Aynı köklerden geliyoruz, hiç birimiz üzerimizdeki kıyafetler değiliz. Ne kadar kalın giyinirsek giyinelim hepimiz üşümenin tadını biliyoruz.
Her insanın kendini yorgun ve güçsüz hissetdiği noktalar var. Hepimiz o noktalardan geçtik, geçiyor ve daha fazlasından da geçmeyi bekliyoruz. Atlatamayacakmış gibi hissetdiğimiz bir sürü zorlu nokta aslında her birimizin hayat yolunda var. Nasıl ki bazen açken doymayacağımızı sanıyoruz, bazı zor duygular da aynen böyle hissettiriyor. Yollarımız farklı, kusurlarımız farklı, hatalarımız farklı ama köklerimiz aynı. 𝑂 𝑦𝑜𝑙 ℎ𝑒𝑝 𝑎𝑦𝑑𝚤𝑛𝑙𝚤𝑔̆𝑎 𝑐̧𝚤𝑘𝚤𝑦𝑜𝑟 𝑣𝑒 𝑜̈𝑦𝑙𝑒 𝑦𝑎 𝑑𝑎 𝑏𝑜̈𝑦𝑙𝑒, ℎ𝑒𝑟 𝑦𝑜𝑘𝑢𝑠̧ 𝑏𝑖𝑟 𝑔𝑢̈𝑛 𝑏𝑖𝑡𝑖𝑦𝑜𝑟."
Okumadan geçmeyin derimmm. Diğer yarısını da paylaşıcam.
"Bir gün bir ok saplanır kalbine, yaralar seni. Öldürmez ama izi kalır hayatın boyunca ve kalbinde taşıdığın her iz, ölümden beterdir; bunu en iyi sen bilirsin. Bunu sana hangi tarihten, kaçıncı yüzyıldan, dünyanın hangi noktasından yazdığımın bir önemi yok. Yüzyıllar boyunca aynı şeyi hissedip, aynı tepkileri verip, aynı hataları yapıp aynı duyguları keşfettik. Bambaşka insanlarız, ama çiçekler gibiyiz, farklı köklerden doğuyor, aynı şeylere dönüşüyoruz. Görüşlerimiz farklı, karakterlerimiz farklı ama hepimiz nefes alıyor ve nefes veriyoruz. Üzülüyor ve mutlu oluyoruz, gülüyor ve ağlıyoruz. Doğuyor, büyüyor ve ölüyoruz.İşte bu yüzden birbirimizi anlıyoruz."