“Radyoyu açtım bu sabah, sanki her şey yerli yerindeydi…
Eskilere dair ne varsa sanki yitmemek için direniyordu…
Aynaya baktım sonra yıllar bir benden mi alıp götürmüş …
Gençliğime dair ne varsa diye geçirdim içimden…
Raflardaki kitaplarıma takıldı gözüm sonra,yaprakları sararmış…
Radyonun cilası çizik çizik olmuş. Tıpkı radyom da benim gibi yüzündeki tüm çizgilere rağmen yüreğinde o eski şarkıları mırıldanıyordu…”
Cahalet mutluluktur demişti ya Sokrates.Yeni anladım ne demek istediğini .Bazen bilmek ,haber almak kaygıyı arttırmaktan başka bir işe yaramıyor .Bazen bilmek, hayal kurmaya bile engel.