“Dostum İbrahim “Dünyanın en güzel gülü henüz açmadı!” dediğinde ben onun bir gülistanda açacağını sanmıştım.Meğer o dikenler,diken yaraları ,gözyaşları ve kan damlalari arasında açacakmış.Bir gül bu kadar mı zahmetli büyürdü?”
“İnsanlığın o zamana kadar çektiği sancıların hep karşılıklı sevgisizlikten olduğuna bir kez daha inandım.Oysa sevgiyle kinler tebessümü durur,sevgiyle düşmanlar dost olurdu.”
"İnsanların yalnız hakkıyla yapabilecekleri işle meşgul oldukları bir dünyada yaşamanın nasıl bir saadet olabileceğini düşünmemek, böyle bir dünyayı özlememek imkânsızdı."