Bahçede kuru bir ağaç vardı.Fırsat buldukça oraya tırmandığımı ve tehditlere kulak asmadan teneffüs sonuna kadar daldan dala atladığımı gören muallim bir gün,"Bu çocuk insan değil,çalıkuşu!"diye bağırmıştı. İşte o günden sonra asıl adım unutuldu ve herkes beni"Çalıkuşu"diye çağırmaya başladı.
Aradan seneler geçti.Yabancı bir şehirde,yabancı bir otel odasında,sırf bitip tükenmeyecek gibi görünen bir gecenin yalnızlığına karşı koymak için,hatıralarımı yazmaya başladığım bu saatte bir elim yine aynı küçük çocuk tavrıyla saçlarımı çekiştiriyor,gözlerimin üstüne indirmeye uğraşıyor.