Çoğu kez an’ıma gelir, Aşk’ın sunduğu karanlıklar, acımayla dolar, derim sık sık: “Heyhat,herkes böyle mi yaşar?”; öyle ani ardılar ki beni Aşk, nerdeyse terkeder beni hayat: İçimde yalnız bir tin yaşar, yaşar, çünkü konuşur sizden.
Gayrete gelirim sonra, kendime yardımdır niyetim; ve böyle solgun, yitirmiş tüm gücümü, iyileşmeyi umarak görmeye gelirim sizi, ve kaldırsam gözlerimi bakmak için, yüreğimde bir titreme başlar, damardan dışarı uğratır ruhu.