Aşk insanın yüreğinde bir kez kıpırdamaya görsün, çok geçmeden benliğinde saltanat kurar. Gerisi bünyenin zayıflaması, rengin sararması, görüşün kısıtlanması, konuşmayı terketmesi, zihni unutkanlaştırması, yürüyüşü tökezletmesidir.
Aşk mevzubahis olunca bütün ağlayışların sonu gülmeye varıyor, bütün gülmelerin sonunda gözden yaş geliyordu ama gururlu hassasiyetler göstererek sevgili elde edilemiyordu. Demek ki aşk gururu kaldırmıyordu.
Sevgi olmasaydı.. ah, böyle bir şeyi hayal etmek bile mümkün görünmüyordu ona, çünkü sevgi olmasaydı diye düşünmek, bir balığın su olmasaydı hayat nasıl olurdu tasavvuruna benzer.