Gülşen Çivi

Babam devam ediyor: Her geçen yil daha iyi yaşıyoruz, her geçen gün ise daha kötü. Bizim oralardan biri sosyalizm zamanında öyle dermiş. Hayret bir şey, diye tekrarlarmış hemşerimiz gazetelerde yazdığı gibi her geçen yıl daha iyi yaşıyoruz, ama günden güne hep daha kötü oluyor.

Reklam

Gülşen Çivi

Babam, devasa adımlar atarak yürüyen, ona ye- işmek için kardeşimle arkasından koşmak zorunda kaldığımız adam. işte bunun için hastalığı asla affetmeyeceğim, diye tekrar edip duruyorum içimden, onu asla affetmeyeceğim. Bir insanın canını onu aşağılamadan da alabilirsin. Suçluluk duygusunun içinde nasıl büyüdüğünü hissediyo- rum -hasta olmanın suçlululuğu, yatağa mahk ûm olmanın, baş- kalanna zahmet vermenin, günlerini altüst etmenin, yük olmanın suçluluğu.

Gülşen Çivi

Şimdiye kadar Latince'nin ölü bir dil olduğunu bilirdim. Şimdi onun ölümün dili olduğunu biliyorum. Ölüm Latince konuşur. Her tıbbi tanım, sadece sıradan bir solunumu ya da pembe mukoza zarını tanımlayanlar bile, sizi aslında canlıların sıradan saflarından çıkarır. Dil bir kliniğe dönüşür. Ve açıklama ne kadr detaylı olursa, kişi o kadar yabancılaştırılır. artık bir insan değil, bir hastadır. İlk değişim daha burada başlar. Durumunuz nesnel tasviri sizi aslında yavaş yavaş bir nesneye dönüştürür.İlk otopsiyi, siz daha hayattayken ve anastezisiz, dil yapar. Soguk kanlılıkla içeriye girer, inceler, tasvir eder; bunu o yapmaz aslında, ilgili aletler yapar, ama onları sabitleyip görünür hale getiren dildir.

Sayfa 33·Kitabı okudu

Takip Önerileri

Gülşen Çivi

Ölümden söz ederken aslında neden söz ederiz? Aramızdan ay- rilan kişiden mi, yoksa kendimizden mi? Yoksa yokluğun kendi- sinden mi? O denli yok ki, her boş ânı yokluğuyla dolduruyor. Onun bugüne kadarki varlığı, benim kendi varlığımı, çocuk- luğumun varlığını doğruluyordu. Öte yandan yokluğu hafızanın tüm mekanizmasını harekete geçiriyor. Uzun zamandır aklıma gelmeyen şeyler şimdi uyanıyor, onları ben uyandırıyorum -tüm bunların gerçekten olup bittiğinden emin olabilmek için. İstemli ve istemsiz bellek birlikte çalışıyor ve antların paslanmış çarkını harekete geçiriyor, net görülmeyen yerleri temizliyor veya uydu- ruyor. Kabul etmeliyiz ki bu, vefat edene yönelik bir bellek ça- lışması olduğu kadar, kendimize de yöneliktir, benmerkezci, bir anlamda kendimizi kurtarmaya, birinin gidişinden sonra hayatta kalışımızı anlamlandırmaya yönelik bir uğraştır. Bizi çocuk olarak hatırlayan son kişi de gittiğinde hâlâ var olduğumuz söylenebilir mi? Ölümden söz ederken aslında neden söz ederiz? Hayattan, tabii ki, onun o büyüleyici geçiciliğinden.

Gülşen Çivi

Bahçe onun öteki muhtemel yaşamıydı, onun sesiydi, susup içine attığı her şeydi. Onun aracılığıyla konuşuyordu ve kelime- leri elmalar, kirazlar, iri kırmızı domateslerdi.