Mühendis Hanım
@Twingirl
Şu anda okuduğu kitap
Bilinçli aklın devrede olmadığı 0-7 yaş döneminde bizi koruma kollama programı yazılır; hayat algılarımız, dünyayı, yaşamı algılama şekillerimiz de kısmen belirlenmiş olur. Yani 'biz' inşa edilmeye başlarız. 'Biz'in inşa malzemeleri ise duyduklarımız, gördüklerimiz, şahit olduklarımız ve hissettiklerimizdir. Bu malzemelerle oluşan güvenli alan yazılımlarımızdaki tek amaç 'güvende kalmak'tır. Güvenli alandaysak kendimizi iyi hissederiz.
Reklam
Oysa insanı bilmek, kendini bilmekten geçer. Büyük düşünür Yunus Emre "İlim ilim bilmektir, ilim kendin bilmektir, sen kendini bilmezsen ya nice okumaktır" diyerek, yüzyıllar öncesinde bilime ve insana doğru zaviyeden bakmayı veciz bir şekilde ifade etmiştir. 'Kendini bilmek' basit bir gerçek gibi görünebilir, bir o kadar da zordur bunu başarabilmek. Zordur çünkü insan (daha anne karnından itibaren yaşamın her dönemi dahil) kendinden bile sakladığı, bilmek, yüzleşmek istemediği yaşanmışlıkları, zihinsel yazılımları barındırır bünyesinde bünyesinde.
"O zaman sana başka bir şey sorayım. Sana şunu sorayım. İnsan kalbine inanır mısın? Sadece organ anlamında sormuyorum besbelli ki. Şiirsel anlamda konuşuyorum. İnsan kalbi. Böyle bir şey olduğunu düşünüyor musun? Her birimizi özel yapan, birey yapan bir şey? Ve böyle bir şey olduğunu varsayarsak, o zaman Josie'yi hakikaten öğrenmen için yalnız onun tavırlarını değil, içinin derinliklerinde ne olduğunu da öğrenmen gerektiğini düşünmüyor musun? Onun kalbini öğrenmen gerekmeyecek mi?"
Sorun şu Chrissie: Sen de benim gibisin. İkimiz de duygusalız. Başka türlüsü elimizden gelmiyor. Bizim nesil hâlâ eski duyguları taşıyor. Bir yanımız bunları terk etmeyi reddediyor. Hepimizin içinde ulaşılamayacak bir şey olduğuna inanmaya devam etmek istiyor bir yanımız. Benzersiz ve aktarılamayacak bir şey olduğuna. Ama böyle bir şey yok, bunu artık biliyoruz. Bunu sen de biliyorsun. Bizim yaşımızdakiler için bu fikirden vazgeçmek zor. Vazgeçmek zorundayız Chrissie.
Reklam