Tyler Durden
@Tylerf1
127 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
Soykırım giderek daha absürd biçimlere dönüştürüldükçe annemin de {bilinçli bir ironiyle} Henry Ford'dan şu alıntıyı daha sık tekrarlamaya başladığını hatırlıyorum: "Tarih zırvalıktır". "Soykırım' dan hayatta kalanlar"la - toplama kamplarında bulunanlar, tüm direniş kahramanları- ilgili palavralar evimizde çarpık bir eğlence kaynağı haline geliyordu. Çok önceleri John Stuart Mili sürekli bir eleştiri yağmuruna maruz kalmayan gerçeklerin "zamanla abartılarak yalancılığa dönüştürülüp, gerçeklik etkisini tamamen yitirdiğini" söylemişti
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Babamla Auschwitz'de beraber kalmış ve onun hayat boyu arkadaşlarından olmuş biri vardı. Bu göründüğü kadarıyla namuslu sol kanat idealisti, prensipleri gereği savaş
sonrasında Almanların verdiği tazminatı da kabul etmemişti. Daha sonra bu adam İsrailli bir Soykırım müzesi, Yad Vashem'in direktörü oldu. İsteksizce ve de hakiki bir hayal kırıklığıyla babam sonunda bu arkadaşının bile Soykırım endüstrisi tarafından satın alındığını itiraf etti.
18 . yüzyılın başında İzmir'den Marsilya'ya
yapılan ihracatın üç milyon Fransız lirası gibi yüksek bir meblağa ulaşması, merkantilist Fransız hükümetini telaşa düşürmüştü.
Marsilya Ticaret Odası arşivlerinden yararlanan Paul Masson, İzmir'den büyük miktarda ithal edilen beyaz ve mavi renkte kalın pamuklu kumaşın İspanya'ya yeniden ihraç edildiğini, İspanya'nın da bunları plantasyonlarda çalışan köleleri giydirmek üzere Amerika'daki kolonilecine gönderdiğini anlatır. Daha sonra, bu aynı mavi pamuklular Birleşik Devletler'in güney eyaletlerindeki pamuk tarlalarında çalışan siyah köleleri giydirmekte kullanıldı. Bizim bugün blue jean diye bildiğimiz bu kumaş, kendilerini emekçi sınıfıara yakın hisseden solcu gruplar yoluyla önce Amerika'da, sonra da bütün dünyada gençlerin gözdesi oldu. Blue jean'in boyanmasında kullanılan, Batı dillerinde indigo denilen mavi boya, çivit daha 15. yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu'nun en büyük ithalat kalemleri arasındaydı.
Kazanç, Gazali'ye göre dini amaçlar ve yalnız ailenin geçimi için yapılmalı ve harcanmalıdır. Sırf kazanç, bir amaç olmamalıdır. Ticaret yapan kimse, yeteri kadar kazanınca pazarı terk etmelidir. Bu
dünyaya ait nimetler için değil, öteki dünya için çalışmalıdır. Hadsız-hesapsız kazanç peşinde koşmak, dini ve ahlaki bakımdan bir
noksandır. Bu akım; olgun, kamil insan için, tam bir zahidlik ile kapitalist düşünce arasında bir orta yol gösterir.