İçimde bir kurbanlık koyun büyüttüm ben yıllarca. Ne kesmeyi ne sevmeyi becerebildim. Kendim için üzülmeye itirazım yok ama acımadan merhamet edebilir miyim? Görmeye bile katlanamadığım parçalarımı kabullenebilir miyim?
Ben de onu yalnız bıraktım, en başından beri ben de aynını yaptım diye geçiriyorum içimden. Ona bunu nasıl yaptım? Anneme çocuğunu bıraktı diye gücenirken, ben kendi çocukluğumu nasıl yüzüstü bıraktım?
Keşke uzun bir uykuya yatsaydım ve gözlerimi açtığımda ferah, doygun, öfkesiz bir bene uyansaydım. Biri beni benden alsaydı, içime daha hafif bir ben koysaydı.