NewtonunKafasınaDüşenElma
@Uch35
Beni umutsuzluğa sürükleyen şey bu dünya... Bu sahte dünya!
"Ruhu karanlık ve aydınlık arasında sıkışmış bir kimse."
II. GüçsüzlüğümüzAlıntı
Ben güçsüz bir hayvanım; doğarken ne güce, ne bilgiye ne de içgüdüye sahibim; bütün dört ayaklıların aksine daha annemin memesine kadar sürünmekten bile âcizim. Ancak biraz güç kazandığımda, organlarım gelişmeye başladığında biraz düşünebilir hale geliyorum. İçimdeki bu güç, artık daha fazla gelişemeyip her gün azalacağı ana kadar artmaya devam ediyor. Düşünce üretme yetisi de aynı şekilde vadesi dolana kadar gelişiyor ve daha sonrasında farkına varmadan kademe kademe sönüp yok oluyor.
Uzuvlarımın gücünü önceden belirlenmiş sınırlara ulaşana kadar anbean artıran bu mekanizma nedir? Bunu bilmiyorum. Bütün ömürlerini bu nedeni aramakla geçirmiş olanlar da benden daha fazlasını bilmiyor.
Peki beynime birtakım imgeler sokan, bunları hafızamda muhafaza eden diğer güç nedir? Bunu öğrenmek için para alanlar boşuna araştırıp durmuştur. Birincil prensipler konusunda hepimiz, beşikteyken ne kadar cahil idiysek şimdi de o kadar cahiliz.
Reklam
Zamanı Durduran Bir SadakatEdebiyat
Hachiko, okurken beni derinden sarsan ve gözyaşlarımı tutamadığım, gönlümde derin bir iz bırakan eser oldu.
Kitabı benim için bu denli sarsıcı kılan en büyük detay ise, anlatılanların tamamen gerçek bir hikayeye dayanıyor oluşu. Bu kitap sadece bir hayvan ile insan arasındaki bağı değil; içerisinde hiç bitmek tükenmek bilmeyen bir sadakatin ve umudun hikayesini barındırıyor.
Gerçek sevginin, zamanı ve ayrılıkları nasıl alt ettiğini görmek içimdeki birçok duyguyu harekete geçirdi. Saf sevgiye, koşulsuz dostluğa ve vefaya şahit olmak isteyen herkesin mutlaka okuması gereken bir başyapıt.
Umarım profesörle birlikte o söz verdiği güzel plajda eğleniyorsundur Hachiko...
Reklam