Toplumumuzun özellikle aydın kesiminde görülen bir diğer kaçış mekanizması ise duygu, sezgi ve duyarlık gibi içsel yaşantıların yerini düşüncelerin almasıdır. Yasamak, yasanti üretmeyi, yasama katılmayı, yorum yapmak yerine duygusal tepkiler verebilmeyi ve içsel yasantilarimizi algilamaya çalışarak o dogrultuda hareket edebilmeyi içerir.
Reklam
İnsan bir zaman tüketicisidir. Üstelik bize ayrılan bu zaman oldukça sınırlıdır da. Ama yine de çoğumuz yapmak istediklerimizi sonsuza dek zamanimiz varmışçasına erteleriz. Yaşamımız boyunca yitirdigimiz bazi şeyleri yeniden elde edebilir ya da yerine baska seyler koyabiliriz. Ama tükettigimiz zamani asla!
Evren hakkındaki bilgimizi arttırmayı bıraktığımız gün, evrenin mecazi ve gerçek anlamda bizim etrafımızda döndüğü şeklindeki çocuksu görüşe geri dönme riski ile karşı karşıya kalırız. Bu kasvetli dünyada, silah taşıyan, kaynaklara aç insanlar ve uluslar içine kapanık ön yargılarıyla hareket etmeye eğilim göstereceklerdir. Kozmik bakıştan korkmak yerine onu bir kez daha kucaklayabilecek vizyon sahibi yeni bir kültür yükselişe geçmezse bu, insan aydınlanmasının son nefesi olabilir.
