En depresif hissettiğim anlarda bile arkadaşlarımın esprilerine gülüyor olabilir ama aynı zamanda kalbimde bir boşluk hissediyor olabilirdim, sonra bu boşluk hissini midemde de duyardım; bu da çıkıp da tteokbokki yemek istememe sebep olurdu… Benim sorunum neydi? Ölümüne depresif değildim ama mutlu da değildim, bu iki duygu arasında bir yerde süzülüyordum. Bu iki çelişen duygunun çoğu zamanda aynı anda var olduğunu ve var olabileceğini bilmediğim için daha çok acı çekiyordum