U
@Uktish
24 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
KasiyerEdebiyat
Keiko toplumsal davranışlar yaşam tarzı biçimi hepsini topluca bizlere “fısıldıyor”. Bağırarak anlatmıyor hatta absürd bir tarzla yapıyor bunu yazar. Bir taraftan iş, evlilik gibi toplum tarafından verilen görevleri “normal” olmak adına gerçekleştirmeye çalışıyor… Çok kısa bir kitap tek günde ufuk açıcı.
Reklam
Baek Sehee filtresiz yazımıyla gerçekten problemin ne olduğunu, problemlerin hangi problemleri doğuracağını çok net şekilde yazmış. Gerçekten tetikleyici içeriği var. Sağlam bir zihniniz yoksa, yeme bozukluğu ve depresyonla uğraşıyorsanız serinin bu ikinci kitabını okumanızı önermem.
Kendisini geçtiğimiz ekim ayında kaybettik. Yaşamak ve problemlerini çözmek için çabaladı. Gittiği yer incitmesin.
Pierre Franckh’ın Rezonans Kanunu kitabını okurken insanın “gerçekten ne istediğini” bulmasının ne kadar zor olduğunu düşündüm. Hepimiz en iyisini, en güzelini istiyoruz. Kimine göre bu mükemmeliyetçilik, kimine göre hırs, kimine göreyse açgözlülük. Ama kitabın söylediği şu: Aslında istediğimiz şeyler bize ait olmayabilir. Yetiştirilme tarzımız, bulunduğumuz koşullar ya da başkalarının beklentileriyle şekillenmiş olabilir.
Mesela yoksul biri için tek dilek akşam tok yatmakken, zengin biri için mesele daha çok hisse sahibi olmaktır. Herkesin isteği farklı çünkü hepimiz farklı bir frekansta titreşiyoruz. Franckh’ın vurguladığı şey, bu karmaşanın içinde durup gerçekten kalpten gelen isteğimizi bulabilmek. Çünkü evren, zihnin karmaşasından çok kalbin netliğine yanıt veriyor.
Kısacası, kitap bana şunu hatırlattı: “Bir insan gerçekten bir şey istese yapabilir mi?” Evet, ama sadece gerçekten istediğinde. İçten, saf ve net bir titreşimle istediğinde.
Dorian Gray’in Portresi, güzellik ve gençliğe takıntının insan ruhunu nasıl yozlaştırabileceğini gösteren etkileyici bir roman. Dorian’ın dış görünüşüne takılıp içsel çöküşünü görmezden gelişini izlerken hem büyüleniyor hem de biraz ürküyorsunuz.
Beyaz Geceler1000k
Beyaz Geceler, Dostoyevski’nin yalnızlık duygusunu öyle güzel anlatıyor ki… Anlatıcı, Petersburg sokaklarında kendi hayallerine sığınmış, gerçek dünyadan biraz kopuk biri. Nastenka ile geçirdiği kısa ama yoğun anlar, onun yalnızlığını biraz olsun hafifletiyor; ama gerçek hayatın sınırları yine hissediliyor. Kitap, hayal ile gerçek arasındaki o ince çizgiyi, melankoliyle ve içten bir duygu yoğunluğuyla hissettiriyor. Okurken hem hüzünleniyor hem de anlatıcının yalnızlığına kendini kaptırıyorsunuz. 
Fyodor Dostoyevski 
Beyaz Geceler
Reklam