Önceleri,
Hep mutsuzdum,
Hüzün katardım gecelerime,
İçtiğim ne varsa meze olurdu hüznüme.
Önceleri,
Hep kederliydim,
Gülen insanlar saçma gelirdi istemsiz,
Virane bir gemiydim çölün ortasında denizsiz,
Yağmur damlalarında umut gizlerdim,
Sel olur, tufan olur
Sonunda gemim karadan kurtulur.
Önceleri,
Hüzünlüydüm,
Hislerim dolup taşan ırmak misali çağlardı,
Durduramazdım göz yaşları.
Akıtmazdım,sakladım içime ve zaman geçerdi,böyle alırdım her yaşımı.
Önceleri kederliydim.
Küçük mutluluklar anlamsız gelirdi,
Büyütürdüm mutsuzluğu,
Mutluluk nikahı hiç olmamış bir gelindi,
Bende ölüme yakıştırdım beyazları.
Önceleri ölüydüm,
Ruhunun bedenini unuttuğu.
Dedim ya önceleri,
Sonra kayboldu,
Mutsuzluklar,
Mutluluklar da gelmedi,
Şimdi anladım,
Duygular terk etmişti beni.