Nefesimin tükendiği o gün,
Bu gün müydü yoksa.
Her an bir binanın çatısına çıkıp bırakabilirim kendimi.
Sonsuzluk penceresine.
Sonra sığınırım bahanelere.
Tanrı inanmaz belki fakat insanlar inanır,
Yaptığıma ilacın etkisiyle.
Belki acıları hafifler,
Teselli de bulunurlar kendilerine.
Bizim yüzümüzden olmadı diye.
Neden soruyorum kendime düşünüyorsun bunları,
Neden düşünüyorsun insanları.
En yakın çatı on adım ötende,
Çık ve bitir,
Ne gerek var yeni bir güne,
Yeni bir hüzne.
Bu bir veda mı bilmiyorum,
Eğer başaramazsam görüşmek üzere.