kadir
@Umberto_
✍️
Bu sis, bu çerağ, bu hafif merdivenli yolun yarattığı
Ve iliklerime işleyen soğuğu
Vecde getirenden eylemeliyim
Gözün gözü görmediği kasvette
Göze almak bir elini paltonun cebine sokmamayı
Bunu bir sigara hatrına yapmak
Ama sırf böyle adi bir nesneye değer görmek
Sahiden biraz delilik gerektirir
Çok da yüreği yanmışlık
Boynumu paltonun yakasına sıkıştırırken
Elimin üşümesini mi düşünmeliyim
Yoksa beni orada olduranı mı
Bu yol zaten hep böyle sersemletir adamı
Reklam
Çıkmaz
✍️
Seni bu telaşım koparacak benden
Elimden kaymakta olan,
Yerin müthiş çekimine mağlup oladuran çok ağır bir yük gibi,
Her an ellerimden kaçıverirsin korkusu çivilenmiş yüreğimde
Oluru yok, beyhude her çabam
Debelensem de her ne kadar,
Bu çok olası yıkıcı ihtimalin önüne geçmek için,
Nafile
Ne vakit görsem,
Ne vakit ellerinden tutmak gelse,
Ve tutsam,
Sanki büyük bir günahkarın edebileceği kadar dua bocalanır aklıma
Hiç durmaksızın hepsini hatmediyorum
Ki o an zaman donsun,
Kuşların cıvıltısı kalsın,
Bütün el tutuşlar, sarılmalar, göz göze bakışmalar devinsin sadece
Ellerim ellerine doysun,
Yüreğim yüreğine
Sen bende düğümlen
Körlenelim beraber
✍️
Yaşamak çok güzel, kaygısını vermeseydi
Fersiz bir güneş bizi soğutacak
Eller sallanacak az sonrası buğu olan camlardan
Birinci tekil sadece sevdiğinden değil
Yurdundan da uzak düşüyor
Fakat ikinci bunun ayırdında değil
Şerit gibi kayacak ağaçlar ve dağlar
Suretler gelecek gözünün önüne
Sonra birini seçip bahtiyar maziyi düşünecek
Neydi birbirlerine bağlayan, neydi ipleri koparan
Böylece anlayacak selametin zor, elemin kolay edinildiğini
Bir an avutucu bir düşe dalıp gafletle
Kim ne derse desin diyecek
Keşke diyeceğim bir yaşanmışlığım olmadı
Kıymetini bildim ve her zerresine doydum
Mahal vermedim sırnaşan huzursuzluğa
Ve abıhayat içirdim sevmekten usanmayan ruhuma
Ki diri kalsın sevmek eylemi
Sonra birdenbire dalmak son bulacak
İdrak edecek sevmek eyleminin nesnesiz kaldığını
Ve dili geçmiş zamanda hapsolacak mutluluğunu
✍️
Uçsuz bucaksız deryanın ufkuna bakıyorum
Gözlerim kısık, kafamda kahramanı olduğun görüntüler
Aklıma söylenmelerin geliyor
Şimdi en akla ziyan dargınlıklarını bile arıyorum
Vapurdaydık deniz köpük köpüktü
Vapurdaydık martıların ahenkli uçuşu vardı
Vapurdaydık saçlarını dalgalandıran rüzgar vardı
Anladım köpükler, martılar ve rüzgar ne kadar da değersizmiş
Varlığın ve sensizliğin
işte budur yeis ve esenliğin nüansı
Yüreğimde keder ve aşağılanmışlığın şamatası
Onlara samyeli göründüm, içimde poyraz var
Aheste tükeniyorum
kişi doğal iken sevgiler ve hürmetler de doğal ve gerçek idi. fakat doğallığını kaybedip artık ünlü biri olduğunda insanlar sendeki öze değil, suni bir değere dönüşmüş olan sen'i önemserler ve sahte ile gerçek sevgi ayrıştırılamaz hâle gelir. Martin'i ünlü olmaktan pişman ve huzursuz eden şey de buydu. "ben eski Martin'im ve bana değer katan bu kitapların hepsi çoktan yazılmıştı, ben aynı Martin'im ama şimdi bana olan ilgi ve tapınmalarınız neden?" deyişi bu yüzdendi.
Martin, insanların tüm bu sahte sevgileriyle karşılaştığı anlarda onlardan tiksinip bu sahtekarlıklarını yüzlerine vurmak yerine buna lakaytlaşmayı da öğrendi. onlara bir ders vermeyi düşünmüyordu, buna aldırış etmemeyi öğrenmişti. bu ruhsal yücelme, Martin'in kitapta atıfta bulunduğu, Nietzsche'nin üstinsan modeline uygun bir kişilik özelliği olsa gerek.
Martin'i sona götüren esas şey aşk değildi, saf aşkın imkansızlığı değildi. onu sadece aşkın değil, tüm duyguların sahte ve sosyal statüye bağlı oluşu ve bunun getirdiği 'kainata sığamamak, insanlara tahammül edememek' hissi yok etti. Martin önceleri proleter idi ve alt sınıfının mutlu insanıydı. rastlaştığı üst sınıf hayatına tanık olunca bu yaşantıya imrendi ve bireysel gelişimini gördükçe öz sınıfına nefretle ve küçümseyen bir gözle bakmaya başladı. buna mukabil, yeni sınıfının buhranı onu öz sınıfına geri döndürtmeyecek kadar yıpratmıştı.
Jack London esasında bir sosyalist, yani toplumcu. sosyalist kişi bireyciliğe zıt olup, bireyciliğin çıkarcı yanına muhalefet eder ve toplumu benimser, alt katmanı öne çıkarmak suretiyle her katmanı kolektif olarak düşünür. ancak London, Martin karakterini bireyci olarak ele alıp bireyciliğin yok edici kötü yanını bize aktarmak istemiş ve nihayetinde bunu unutulmaz bir eserde bize geçirebilmiştir. kitap aynı
