İlk kez bir kitaba dokundum. Sınıftaki büyüklerin kitaptaki görünmez izlere baktıklarını görmüştüm. Sanki hepsi aynı güçle hareket ediyormuş gibiydiler, sessizliğin içine gömülmüşlerdi ve ölü kağıttan canlı gibi gözüken bir şeyi çekip çıkarıyorlardı.
Yer değiştirirken , bu bir şeye doğru hareket bir anlamda bizim yapımızı dağıtıyor, parçalıyor: hem oradayız,hem değiliz , çünkü şimdiden başka bir yere doğru gitmekteyiz,bilmem anlatabildim mi? Yapımızın dağılıp parçalanmasını engellemek için hiç kımıldamamalıyız. Ya kımıldarsın ve artık bütün değilsindir, ya bütünsündür ve kımıldayamazsın…