Rojava’da sadece insanlar öldürülmüyor; insanlık aşağılanıyor. IŞİD küçük çocukları sopalarla dövüyor, işkence ediyor. Anneleri bir araya topluyor, dövüyor. Babaları kenara ayırıyor, hayvan muamelesi yapıyor. Yetmiyor, bombalar atıyor, evleri, bedenleri, hayatları paramparça ediyor. Burada anlatılan bir savaş değil; bu, çıplak bir zulüm. En acı olan ise şu: Bu vahşete karşı en çok sesi çıkan yine Kürt halkı. Peki diğerleri nerede? Kardeşlikten söz edenler nerede? Eğer gerçekten kardeşsek, bu acıya bakıp susamayız. Bu noktada ne ırkın, ne dilin, ne bayrağın anlamı var. Burada tek bir ölçü olmalı: insanlık. Bir çocuğun dövülmesi, bir annenin işkence görmesi, bir babanın aşağılanması hepimizin meselesidir. Sessiz kalan herkes şunu bilmeli: Zulüm tek başına yapılmaz; susanlar sayesinde büyür. Bugün konuşmazsak, yarın konuşacak yüzümüz kalmaz.
Rojin Aktaş