“Bahçıvan ve Ölüm”, insanın kaçınılmaz sonla olan ilişkisini sade ama etkili bir anlatımla ele alan, kısa olmasına rağmen yoğun bir anlam taşıyan bir metindir. Hikâye, kaderden kaçmanın mümkün olup
Montaigne, "Keder Üzerine" başlıklı erken denemelerinin birinde, büyük kederin insanı nasıl felç ettiğini, taşlaştırdığım, kelimeleri nasıl aştığım tasvir eder. Ovidius'un anlattığı gibi, yedi oğlunu ve yedi kızım kaybeden Niobe, acıdan böyle taş kesilir, bir kayaya dönüşür.
Kendimi hikayenin en korkunç kısmını, ölümün kendisini ertelemeye çalışırken yakalıyorum, son günleri uzatıyorum, on yedi yıl önceki ilk ölüme geri dönüyorum, babamın hala hayatta olduğu,
şimdiki zamandan yıllar öncesine ait hikayeler hatırlıyorum.Ölümü atlatamayacağımızı biliyorum. Ama en azından onu biraz daha erteleyebiliriz. Bir ölümü anlatmak, onu yaşamaktan daha kolay değil.