Umut
@UmutArs
Avukat
8 Ekim 1996
240 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
You told me to love you and I did
Tied my soul into a knot and got me to submit
So, when I got away, I only kept my scars
The other me is gone, now I don't know where I belong
youtu.be/9gsAz6S_zSw?si=...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kendime not 2Duygu ve Düşünce
Aradan belli bir zaman geçti ve bir de yeni yıla giriş yaptık hep birlikte. Büyük hayaller, büyük çabalar, başaramayışlar, yeni kurulan düzenler, yıkılan algılar, hayal kırıklıkları, öfke nöbetleri, kendinden vazgeçişler, hayattan kopuşlar, duraksamalar, yeni algılayışlar ve sonucunda kendini kabullenme ile yılı bitirdim. Sonucunda bakıyorum da belli bir süredir yoğunlaşan ve giderek hakim olan bir dönüşümün içerisindeymişim. Bunu başlatan kişiye ve bitiren kişiye baktığımda benzer özellikleri görebiliyorum. Sonucunda vardığım kişi ise başlangıçtaki kişiden çok da farklı değil. Aradaki fark huzursuzluğun azalması ve kendine sarılma, kendini kabullenme ve hayatı yaşama isteğinin, varoluşun olduğu gibi kabullenilmesi olarak görünüyor şu sıralarda. Birkaç sene önce söylemiştin kendine, ‘kendimi aramaya gidiyorum, belki bulacağım belki de tamamen kaybolacağım’ diye. Şimdi geldiğin noktada artık kendimi bulmuş haldeyim. Buradan nereye giderim bilmiyorum tabi, insan kendisini bulduktan sonra nereye doğru gitmeli bunun objektif bir cevabı hiçbir zaman olmadı. Yazılan bunca kitap, kurulan bunca dünya görüşü hep bu yüzden eksik kaldı. Çünkü herkes farklı algılar içerisinde yaşıyorken hayatın içerisinde tek bir cevabın olması mümkün değil. Bunu biliyorsun artık değil mi? Artık yapılması gereken bir şey varsa o da yaşamak, kendini, düşüncelerini, hislerini yargılamaksızın, olduğun gibi varolmak. Kitapların arasında, müziğin seni götürdüğü hislerinin içerisinde, olduğun gibi yaşamak.
Şu sözleri hiçbir zaman unutmadan;
“On my dying bed I'll say, the best is yet to come”
Baktın yaşamak manasını yitiriyor, o zaman Cioran’dan aldığın hislerin gibi, her zaman çıkış kapısı senin ellerinde. Varoluşunun tadını çıkar, sonuçta “Vakit varken tomurcukları topla. Zaman hala uçup gidiyor ve
I do feel like no one can save me, I am so alone
And yet I cried, I called for help, forsaken
But now I know the only way is understand the living
Obey the rule of light and face the fear inside out
youtu.be/U16ku-3-aCU?si=...
kendime notDuygu ve Düşünce
Elbette karanlık hakim olacaktı yürüdüğün yola. Elbette gözyaşları akacaktı yüzünde. Başka yolu kalmamıştı ki artık. Çünkü kendi karanlığına teslim olan bir ruh vardı ortada. Öylesine bir karanlık da değil. Aydınlığın ardısıra gezen, her an sırasını bekleyen bir kurt misali durmadan avını kollayan bir karanlık. Kötülüklerin gizlendiği bir aydınlığın arasında, kör olmuşçasına gözden kaçırdığın, göremediğin ama her an ortaya çıkabileceğini ister istemez bildiğin hisler.
Şimdi aydınlığın peşinden gelen, güzelliklerin unutulduğu bir karanlık geziyor ortalıkta. Nerde şimdi o aydınlık, nerde şimdi o güneş? Battı sanırım tamamen. Şimdi karanlığına sarılıp kalkmalı yeniden ayağa, ne de olsa kimse sarmayacak artık yaralarını, kimse dokunmayacak ruhunun en derin köşelerine. Kapandı nasılsa, bir daha açılmamak üzere o mutluluğa hasret gönlün. Şimdi kalmalısın huzurla bu karanlığın içinde. Kimse görmemeli ruhunu. Çünkü o senin karanlığın, başka kimsenin değil.
Son kez, gölgemden, gölgen koptu
Hem de çok derinden
Dertliyim, sesin yok, tenin yok
Sessizlik son kez
youtu.be/j6OFv3PrdsM?si=...