Umut
@UmutArs
Avukat
8 Ekim 1996
240 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
Meğer asıl felaket beni orada bekliyormuş. Etrafımdaki yangından kaçmak için kendimi rastgele bir eve atmıştım. Fakat asıl yangın beni orada da yakaladı. Kendi elimle kapadığım kapının arkasında yandım. Hem ne ümitsiz ve çaresiz bir yanış!
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bana “Onları bu kadar iyi anladığın halde niçin ve nasıl tahammül ettin?” diye bir sual sorsalar cevabım şu olur:
-Sersemlemiştim. İradem bir nevi felce uğramıştı. Kati hükmü bir türlü veremiyordum…
Ben aşkı şiirlerde, romanlarda olduğu gibi bir parlak yaz gecesinin mehtabında başlayıp sabahında biten bir rüya addedenlerden değildim. Benim için sevmek bir başka insanın vücudundan, ruhundan bir parça hükmüne girmek, onunla beraber gülüp ağlamak, ıstıraplarını paylaşmak demekti.
Dünya, tutkularıyla bile isteye oynamıştı sanki uzun yıllardır, şimdi ise bu sızı dinmişti; artık kendini ne bir kahır ne de bir can sıkıntısı uyandıracak bir aşkın kollarına bırakabilirdi.
Şu insanoğluna akıl ermez, diyordu. Bir incecik kavaldan koskoca, kükremiş bir dağ çıkarıyorlar, diyordu. Şu insanlar, şu dünyada var oldukça her şeye akıl erdirecekler, kartalın uçuşuna, karıncanın yuvasına, ayın, günün doğuşuna, batışına, ölüme, kalıma, her şeye akıl sır erdirecekler. Karanlığa ışığa, her şeye, her şeye akıl erdirecekler, tek insanoğluna güçleri yetmeyecek. Onun sırrına ulaşamayacaklar.
