Umut Göksal
@UmutGoksal
İthaki Poetik serisinin ilk kitabı olan "Taştaki Dikiş İzi", sürekli karşıma çıkan bir kitaptı. Merak uyandırdı.
Kitabı okuyunca "genç" ya da "yeni" diye tabir edilen "kuşaklaşan edebiyatın" nerelere doğru başarılı adımlarla gittiğini görüyoruz. Ne güzel! Genç arkadaşlar, edebiyat patronlarının elindeki sazları alıp kırmış; kendileri yenilerini yaratıp çalmış.
Edebiyat kodamanlarının zoruna giden bir durum tabii. Başarılı, şiir yazan arkadaşların adları duyulurken ve övülürken kendilerinden izahat alınmaması.
Neyse :) Konu dağıldı. Kitapta en beğendim şey dil ritmi oldu. Özellikle abcb uyaklı bitirişler müzikal bir tını oluşturuyor. "Allah, kuş, bahçe, boyun" metaforları yoğun olarak hissediliyor.
yırtık bir pabuç gibi geçirdim canıma etimi
kurumuş bir incir ağacını öpüp durdum
günü gelince
beni bir hamlede kökümden sökecek
bu dünya için boşuna yoruldum
o an allah "ol!" diyor ve harita oluyorum
yine de kimse bulamıyor beni, hayret
belki de kimse aramadığı için ulaşılamıyorum
taşa koydum kendimi, baktım yeniden yara
taşı koydum kendime, baktım yaralıyım yeniden
tuzu yaramla sağalttım
büyüdüm