Ünal Gündoğdu
@Unal07
Şu anda okuduğu kitap
ÖZGÜR MÜ?
Cesur Yeni Dünya adı gibi yepyeni ve insanın namus, moral, duygu, din gibi sınırlarından ayırılmış yazarın deyimiyle negatif bir ütopya anlatıyor. Esasında dümdüz okuduğunuzda anlatılan ve tasvir edilen dünyanın hiçbir sorun olmadan işlediğini görmeniz mümkün. Ta ki, insanların seçim özgürlüğünün bu rahat çerçeve içerisinde tasvir edilen dünyada uyuşturulduğunu görene dek. Kitapla ilgili komik bir anekdot da şöyle kitabın yazarı Aldous Huxley çok beğendiğimiz 1984, Hayvan Çiftliği gibi kitapların yazarı George Orwell’in öğretmeni. Distopik kitapları okurken hep şöyle düşünmek gerek: Bu var mı? Varsa neresi?. Esasında günümüz Batı toplumunun kişisel kanaatimce inşaa etmeye çalıştığı toplum tasviri aynı bu romandaki gibi. İnsanları bolluk, bereket ve refah içerisinde yaşatıyorlar ama düşününce onlara düşünmeleri için çok fazla seçim şansı sunmuyorlar halkın da buna pek ihtiyacı yokmuş gibi davranması da cabası tabii. Aynı kitaptaki gibi bazı çevreler, kimseler toplumu aynı bir mühendismişçesine inşaa ediyor. Bunu Batı toplumlarındaki saplantılı siyasi seçimlerde görmemiz mümkün. Biraz sert ve net bir örnek olsa da İsrail ve Batı işbirliğini böyle açıklayabiliriz. Batılı devletlerin neredeyse tamamı bir çıkar işbirliği sağladığı için İsrail’in soykırımına göz yumuyor toplumu, medyayı, televizyonu, gazeteyi ve sosyal medyayı da bu yöne sokmaya çalışıyorlar. Halkları da zaten refah, barış ve güven içerisinde yaşadığı için yaşananlardan ve gerçeklerden uzak tercihler yapıp, anlamsız düşüncelere kapılıyorlar. Bir nevi Matrix’in mavi hapını ya da Cesur Yeni Dünya’nın somasını alıyorlar. Yani sözün özü şudur ki, kafanızda sorularla bu romana yaklaşırsanız daha verimli bir okuma deneyimi elde edersiniz.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Ağlattı
Tatsuki Fujimoto'nun mutlu sonla biten hiçbir kitabını görmedim. Karakterleri derinlemesine işleyip okura katarsis yaşatmayı çok seviyor. Okurun bu katarsisten çıkmasını da kendine has yöntemlerle sağlıyor. Neredeyse birebir tanıdığı bir insan gibi tasarladığı özgünlüğe sahip manga karakterlerini sonu olmayan ve acımasız yolculuklara çıkarıyor. Elveda Eri de aynı bu şekilde acımasız bir doğrultuda ilerliyor. Annesinin ve dostunu kendi istediği biçimde, hep iyiye yorarak gören bir insanın hikayesini izliyoruz. Acımasız bağlamının dışında Japon bireyciliğini de rahatça sezebiliyoruz bu eserde. Keza kitabın dramaturjisini düşündüğümüzde benim aklıma şu cümleler geliyor: İnsanlar iyisiyle kötüsüyle gri varlıklardır. Bir olayı yaşarken farkında olmazlar ve akan bir nehir gibi yaptıkları aksiyonda kalırlar. Ancak sebepleri irdelediğimizde bunların bazen karanlık olduğunun farkına varabiliriz. Bu andan itibaren bu akışta gerçekleşmiş olan olayların bizim üzerimizde etkisini azaltmak için bardağın dolu tarafından bakabiliriz. Kendimize geçmiş dünyalardan düşmanlar yaratmaya gerek olmayabilir.
Tanıdığımız ve bilgidiğimiz Süperman'in aksine farklı bir noktada ele alınmış bir süper kahraman hikayesiyle karşılaşıyoruz. Hikaye hem anlatım olarak orijinalinden esintiler taşısa da tamamiyle kendine özgü. Öyle ki Süperman'in iç dünyasıyla karşı karşıya kalıyoruz. İç dünyasına ek olarak da ailesiyle tanışma fırsatına vakıf oluyoruz. Bununla birlikte Süperman'in yaşadığı süper olma ve ailesinin tehlikeye girmesi sıkıntılarını da görmüş oluyoruz. Ha buna bir de çok güzel çizimler eklendi mi CUK!
