Efendim! Beni görmeyeli yakında bir yıl olacak. Beni unuttu, yüzümü, konuşmamı, ses tonumu; hem bu sakalla, bu giysilerle ve bu solgun tenle kim tanır beni? Ne yani, bu bellekten şimdiden silindim mi? Tek yaşamak istediğim yer orasıydı oysa!
Hem eziyet çekilmediğinden eminler mi? Kim bunu onlara söylüyor? Kesik bir başın kanlar içinde sepetin kenarında dikilip halka, acı çektirmiyor, dediği hiç anlatıldı mı?
İdam mahkûmu! İşte, beş haftadır bu düşünceyle yaşıyorum, hep bu düşünceyle baş başayım, varlığı kanımı donduruyor, ağırlığı altında iki büklüm oluyorum!