“Gençken büyük olaylar yaratacağımıza inanıyorduk. Benzersiz başarılar kazanacaktık. Hepimiz en üst mevkilere gelecektik. İyi eğitimler, pırıl pırıl bir dünya görüşü, her konuda bilgi sahibi olmalar falan… Ama hayat üstümüzden tır gibi geçti. Geriye kalan da bu işte. Ne yapıyorsun-iyiyim belirsizliği. Mutsuzluğunu saklamak kaygısıyla ezberlediğin bir kalıp.”
Kendi vaziyetimi idrak edebilseydim, yardım ve tavsiye almak için dizlerimin üstüne çökerek yalvarırdım. Hiç kuşku uyandırmayan bir uyuşturucunun etkisindeydim; hislerim uyuşmuştu.