Untitled
@Untitledd1
İstanbul Darülfünunu
Ey Kudüs, seni unutursam,
Sağ elim kurusun.
Seni anmaz,
Kudüs'ü en büyük sevincimden üstün tutmazsam,
Dilim damağıma yapışsın!
(137. Mezmur)
Sayfa 16
Esma Nur isimli okura yanıt verildi
Untitled
İsterseniz bana hediye edebilirsiniz :')
Reklam
Hepimiz İdam Mahkumuyuz
Victor Hugo'nun okuduğum ilk kitabı "Bir İdam Mahkumunun Son Günü". Hayatımda okuduğum en ilginç önsöze sahip. Yazar bu önsözde alışılmadık bir tarzda kendisi ve kitabı hakkında bilgiler veriyor. Sadece bu önsöz için bile klasik olmayı hak ediyor. Ama en çarpıcı noktası yazarın önsözde bir karakterin ağzından söylediği şekilde " kabus gibi bir kitap" olması. Romanın ana karakteri hakkında o kadar az şey biliyoruz ki. Bu kadar az şey bilirken sadece bir cümleyle kitap sizi birden karaktere büründürüyor: "Bütün insanlar, günü belirsiz bir infaza mahkûmdurlar"
Hepimiz aslında hayat yolunda yürüyoruz. Yolun sonunda bir darağacı var. Adı ölüm... Çevremizdekileri teker teker elimizden alıyor. Sırası gelen gidiyor ve biz de biliyoruz ki bir gün sıra bize de gelecek. İşte bu noktadan itibaren kitabın seyri değişiyor. Birden o idam mahkumu bir isim ve bir geçmiş kazanıyor. Sizin isminiz, sizin kimliğiniz.. Yani en azından benim için öyle oldu. Sanırım bu yüzden okumam bu kadar uzun sürdü. Okudukça, o ölüm saatinin beni beklediği aklıma geldikçe hayatımın zevkleri acılaşmaya başladı.
Hugo ile idam konusunda birebir aynı düşünceleri paylaşmasak da idam mahkumunu coşku ve şölen ile karşılayan halk konusunda aynı dehşeti hissediyoruz sanırım. Suçlu dahi olsa bir insanın kanı üzerine atılan kahkahalar geçmişin ve dahi günümüzün en büyük psikolojik hastalığı olmalı. Kısacası kafanızda hacminden büyük fikirler meydana getiren güzel bir kitap... Okuyun, okutturun.
Untitled isimli okura yanıt verildi
Untitled
Yeni bir tane al o zaman :)
Hepimiz İdam Mahkumuyuz
Victor Hugo'nun okuduğum ilk kitabı "Bir İdam Mahkumunun Son Günü". Hayatımda okuduğum en ilginç önsöze sahip. Yazar bu önsözde alışılmadık bir tarzda kendisi ve kitabı hakkında bilgiler veriyor. Sadece bu önsöz için bile klasik olmayı hak ediyor. Ama en çarpıcı noktası yazarın önsözde bir karakterin ağzından söylediği şekilde " kabus gibi bir kitap" olması. Romanın ana karakteri hakkında o kadar az şey biliyoruz ki. Bu kadar az şey bilirken sadece bir cümleyle kitap sizi birden karaktere büründürüyor: "Bütün insanlar, günü belirsiz bir infaza mahkûmdurlar"
Hepimiz aslında hayat yolunda yürüyoruz. Yolun sonunda bir darağacı var. Adı ölüm... Çevremizdekileri teker teker elimizden alıyor. Sırası gelen gidiyor ve biz de biliyoruz ki bir gün sıra bize de gelecek. İşte bu noktadan itibaren kitabın seyri değişiyor. Birden o idam mahkumu bir isim ve bir geçmiş kazanıyor. Sizin isminiz, sizin kimliğiniz.. Yani en azından benim için öyle oldu. Sanırım bu yüzden okumam bu kadar uzun sürdü. Okudukça, o ölüm saatinin beni beklediği aklıma geldikçe hayatımın zevkleri acılaşmaya başladı.
Hugo ile idam konusunda birebir aynı düşünceleri paylaşmasak da idam mahkumunu coşku ve şölen ile karşılayan halk konusunda aynı dehşeti hissediyoruz sanırım. Suçlu dahi olsa bir insanın kanı üzerine atılan kahkahalar geçmişin ve dahi günümüzün en büyük psikolojik hastalığı olmalı. Kısacası kafanızda hacminden büyük fikirler meydana getiren güzel bir kitap... Okuyun, okutturun.
Untitled
Bana hediye edebilirsin, teşekkürler :)
Ey aşk ! Ateştir senin nesebin.
Dumandır niteliğin kaynağın ise rüzgar
Su tufana dönüştü toprak da küle
Senin kokunla ateş rüzgara karıştı
Şirin'siz her saray bisütûn gibi viranedir
Ferhat'sız her dağ bir saman çöpüdür rüzgarda
Yedi nesil öteye tüm atalarımız gâmdı
Bize miras kalan hep sonsuz keder oldu
Rüzgar esince toprağımızdan senin kokun geliyor
Sadece sen kalacaksın;
Biz hepimiz gidince
Hafız-ı Şirazi
Untitled
Bunun farsçası var mı?