Keder, garip bir duygu; onunla karşılaştığımız zaman çok çaresiz kalıyoruz. Bu dilediği zaman kendiliğinden açılan bir pencere gibi. Oda soğuyor ve bizler de titremekten başka bir şey yapamıyoruz. Fakat pencere her defasında biraz daha az açılıyor ve günün birinde pencereye ne olduğunu merak ediyoruz.
Bizler, bir tepeden aşağıya dökülen su gibi yaşarız, bizi yeni bir geçiş yolu bulmaya zorlayacak bir engel ile karşılaşıncaya kadar da aynı yönde akarız.