Mutluyken de, sefilken de kaygılanmak için nedenlerimiz olacaktır, yaşam meşguliyetlerle geçip gidecektir. Daima dua edip inziva dileyecek, ama asla onu yaşayamayacağız.
Nesnelerin doğası her çağla paylaşım içinde olmamıza izin verirken, niçin kısa ve tükenmeye yazgılı olan zamanın bu aralığından vazgeçmeyelim ve kendimizi zamanın daha iyi insanlarla paylaştığımız, devasa ve ebedî olan kısmına tümüyle vermeyelim?