Çoğu insan sevgi ve takdir "için" yaşar. Oysa sevgi ve takdir "sayesinde" yaşamamız gerekir. Bize sevgi gösterildiğinde, aslından buna layık olmadığımızı unutmamalıyız. Kimse sevilmeye layık değildir. Tanrı'nın insanı sevmesi, ideallerin ilahi düzeninde, sonsuz sevginin sonsuza dek değersiz şeylere gösterileceğinin yazılı olduğunu kanıtlar.
Emin ol öyle lezzetli geliyor ki, her yemeğin sonunda, teneke kabımda kalan, masayı kirletmemek için örtü yerine kullandığımız kaba bezin üzerine düşen kırıtıları tek tek yiyorum; açlıktan değil-artık yeterince yemek veriliyor- bana verilenlerden hiçbir şey ziyan olmasın diye. Sevgiye de böyle bakmalı insan.