Bu sürükleniş, bu yalnızlık ve yabancılaşma içerisinde çağdaş insan, garip bir çelişki, ama birbirine en çok ihtiyacı olan, yalnız yaşama yetisini yitirmiş insan oluyor öbür taraftan.
Hani Necatigil diyor ya: “Şiir, kapatmalarla dolu bir haremi ele güne açmak gibi.” Ne gereği vardı en gizli yanınızı böyle uluorta gözler önüne sermenin..
Herkesin, başkasının acısına bakarak kendini rahatlattığı, başkasının sevincinden pay çıkarmaya çalıştığı bir bulanık zamanda, üstüne titrediği her şeyi bana yüklemişti.