Sitem
Sitem etsem harcadığım nefese yazık,kurduğum cümleye.. Havada yumruk misali sallanan fakat sahibine ulaşmayan kelimelerime yazık..
Sitem etsem rüzgarda titreşen nağmelerime yazık,her sözün yankılanarak yine yeniden bana varışına beni vuruşuna yazık..
Sitem etsem gözlerime yazık,duyarsızlığın resmini çizmiş simalar,gözbebeklerimde son kare olarak bu görüntüleri bırakacaklar..Anlıyormuş gibi ,inciniyormuş gibi,hissediyormuş gibi yapmanın hani kitabını yazacaklar..
Ki ben daha cümlemi tamamlamamışken onların kitapları ciltler basacak..
Sitem etsem kulaklarıma yazık.. Duyduklarımla kan beynimden inecek,kulaklarımdan sızacak bir kez daha nasıl böyle insan kalamadan Yaşar bu nefes alan iki ayaklılar feryadımla iki elim başımda şoklar yaşayacak,bir kez daha inanamayacak ve yazıklar,yuh olsunlar çekeceğim derin nefes alarak..
Sitem etsem insanlığıma yazık.. Nitekim her bir sitemde tüm bunlar ve daha fazlası ile karşılaşmak benden de bir parça insanlık koparacak.. Bir parça his,empati,merhamet,adalet.. Hepsinden birer parça alacak..
Ben de mi yaşayan iki ayaklı olayım..?
O zaman hiç konuşmayayım
Nasılsa anlamayacaklar..
Sitem etmesem bir yanardağı misali bedenim içten dışa parçalanacak artık duyumsuyorum,her bir parçam kopacak mağma’ya döndü içimdeki acı,çile,kor..
Son bir kez daha içime atıyorum sesimi,sitemimi..
İnsan kalıyorum..
Sitem etsem o da kalmayacak lakin artık yangın yeri bu yürek..
Çatlatacaklar...
Esra Dinler