İbn Battûta, Seyahatnâme’nin daha ilk satırlarında şöyle diyor: “Ne sohbetiyle ferahlayacak eşim ve dostum ne de beraber yürüdüğüm bir kervan vardı.” Yalnızlığın, insanı yola düşüren bir yanı var. Bazı insanlara yalnızlığı nispetinde başka dünyalar veriliyor, bir lütuf gibi.
