Lise Yılları, Yarım Simit, Yarım Kalan Namaz...Siyaset
Sabah ofise gelince çalışan arkadaşlarımızın birisinin masasındaki yarım simidi görünce aklıma geldi lise anıları. Yarım simitle lise anısı mı olurmuş demeyin ha, nele neler. Anlatayım efendim.
1990’lı yılların ilk yarısına denk gelir benim lisede okuduğum yıllar. ( O zaman doğan çocuklar şimdi otuzuna gidiyor ya, amanın! ) Ordu’da Teknik Lisedeyiz, 1500 civarı öğrenci var okulda. O yılları yaşayanlar bilirler ekonomik olarak yokluğun zamanlarıydı, tasarruf yapmanın zamanları. Neyse uzatmayalım biz lise yıllarını yurtlarda ve bekar odalarında okuduk. Aileler köydeydi. Bekar odası gerçekten sadece bir oda! Bu tek göz odada iki kişi kalırdık. Han gibi düşünülebilir, tuvalet banyo müşterek kullanılan yerler. Çok zor ama bir o kadar da eğlenceli günlerdi. Sabah uykudan uyanmanın zulüm olduğu, uykuya doyulamayan günler, ne çok özlerim o derin uykuları. Aslında odamız iki kişilik, iki divan bir masa bir odun sobası ve mutfak yerine de başlıklı ufak tüp ve muşamba süslü üç terekten müteşekkil saray yavrusu. Yazları ara işlerde çalışarak ödediğimiz yıllık kirasıyla iki kişi kalacağız da hiç iki kişi kalamadık galiba. Efendim ailesiyle kavga eden bizde, köyünden kaçan bizde, kaldığı yurttan kovulan evinden atılan karısına küsen anasına darılan babasından şamar yiyen hooop bizde. Fakiri garibanı tamam da zengini paralısı da muhabbetten kopamadığından bizde.
Üzerinde yumurta pişirdiğimiz ufak tüp bu misafirleri ağırlamaya yetmeyince ikinci elden üç göz set üstü aygaz bulduk da biraz rahatladık. Beyaz emayesi yer yer dökülmüş aygaz ocak tamam da ocağı koymaya masa yok. Pazardan portakal kasasını akıl ettik ona da. Şimdi görüntü gözümde canlandı da, lükse bak ya hu... Yatak işi sıkıntı ama. İki tek kişilik divanı yan yana getirip enlemesine altı kişinin yatabileceğini
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Barış Manço / Barış Abimiz / Çook özlenen
31 Ocak 1999 günü, 7’den 77’ye herkesin sevdiği, çocukluğumuzun süper kahramanı, uzun saçları yüzükleri ve takılarıyla kalbimize yer etmiş kişi, bizim kuşağın Barış Abisi gitti.... O gittiği her ilin sınırında durur ve il nüfusunu gösterir tabelaya +1 eklerdi ya, bu sefer -1 ekleyip gitti...
Onu bunu bilmem güzel adamdı. Tüm ülkeye kendini sevdirmişti. Şimdi toplumsal kutuplaşmanın çok arttığı bu günlerde çok daha fazla ihtiyacımız var böyle güzel insanlara.
Selam olsun, mekanı cennet ruhu şad olsun.
Dü dü dü Düriye komşu kızı Düriye
Naz etme gel beriye mahsun bakma öyle
Dü dü dü Düriye komşu kızı Düriye
Hele hele gel beriye dargın mısın söyle
İnci boncuk tanesi boynunu süsleye
Yedi köyün hanesi feda sana Düriye
Dü dü dü Düriye komşu kızı Düriye
Benim gönlüm kimde senin gönlün kimde
...
Domates biber patlıcan domates biber patlıcan
Bir anda bütün dünyam karardı bu sesle sokaklar yankılandı
Domates biber patlıcan
...
Halhal, halhal, halhal, halhal, halhal
Akşam olup gün batınca dağlara hüzün çökünce
Lale sümbül boynun eğip kurt kuzuya kem bakınca
Köye döner nazo gelin yavru ceylan gibi kaçar
Seke seke çaydan geçer nazo gelin ayağına takar halhal
...
Tek bir soru hemşerim memleket nire?
Bu dünya benim memleket
Hayır anlamadın hemşerim esas memleket nire
Bu dünya benim memleket
Tövbe, tövbe, tövbe
