Sonra susmak geliyor. İyi mi? Ve susmak içe doğru bir yaratılışıdır dünyanın, iyi mi? Konuşmak, düzene uymak, orta malı bir figür haline getirmek olmaz mı kendini?
"Tek çıkar yol ilgisizlik" mi demiştim bir gün kendi kendime? Evet, öyle demiştim. Ben işte biraz o oldum Alevci. Taşlaşmış bir Cadı Ağacı gibi, üstümden yılları, yüzyılları ve her şeyi aşırıp duruyorum. Sözler mi, olaylar mı, rüzgâr gibi okşayıp geçiyor derimi. (İşte bu güneş yanığı değil. Bunlar, herkes ne yapıyorsa biraz o.)