Nə Adəmin, nə də Həvvanın haqlı olmağa ehtiyacı var di. Həmçinin, görüləcək və ya eşidiləcək şeylərə də ehtiyac duymurdular. Nə rəsmlərin, nə kitabların, nə filmlərin, nə rəqsin, nə musiqinin, nə də yaşıl təbiətin tənhalığın kasasını doldurmağa gücü çatırdı. Onların hüzura ehtiyacı var idi.
Coslin mənə bu illər boyu dəqiqləşdirdiyi nəzəriyyəsini danışır. Deyir ki, həyatımız həmişə bir-birinə sıx bağlı olub. Biz hər şey barədə min dəfələrlə söhbətləşmişik, eyni kitabları oxumuşuq, birlikdə nə qədər şey yaşamışıq, çoxlu ortaq cəhətlərimiz olub, lakin fikirlərimiz və təxəyyülümüz qəribə şəkildə elə qarışıb ki, nəticədə eyni (ümumi cizgilərə malik) romanı yazmışıq.
Bir şüşə Pomerol gətirirəm və yenidən badələrimizi doldururam. Bu sadəcə nəzəriyyədir, deyirəm, lakin yaxşı nəzəriyyədir, sevgi nəzəriyyəsidir, onda bizim uzun və möhkəm dostluğumuzun mahiyyəti əks olunub. Biz ailəyik.
Köhnə dostuma həmişə səmimi qeydimlə bir nüsxə göndərirdim. O, təşəkkürünü bildirir, lakin heç vaxt əsaslı cavab vermirdi. Əminəm ki, Brikstondan sonra bircə sətrimi də oxumayıb. O da öz romanlarını mənə göndərirdi - mənim dördümə qarşı doqquz. Əvvəl bir-ikisinə uzun təqdir məktubları göndərirdim, sonra qərar verdim ki, dostluğumuzda balansı qorumaq üçün onun kimi davranım. Daha bir-birimizin kitabları barədə danışmır və yazmırdıq - lap yaxşı.